ช่วงนี้อัพบ่อยมาก(555+)

คงเป็นเพราะว่าอายุเริ่มมากขึ้น(แก่แล้ว)เลยมีอะไรให้คิดเยอะขึ้น

เคยไหมที่รู้สึกว่าทำไมไม่ว่าทำอะไรไปก็ตามทำไมดูมันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

กลับแย่ลงๆจนทำเอาเศร้าไปเหมือนกัน ถอดใจบ้างละ โทษโน่น โทษนี้บ้างละ

เราเคยรู้สึกยังงี้บ่อยๆนะโทษไปเรื่อยเลย...ไม่มีใครให้โทษก็โทษตัวเอง...

แต่พอมีเวลาได้มานั่งคิดทบทวนดูดีๆ

ทำไมเราโง่จังวะ!!!

แทนที่เราจะเอาเวลามานั่งโทษโน่น โทษนี้

ทำไมเราไม่เลิกโทษทุกอย่าง

แล้วลุกขึ้นมาแล้วหาข้อผิดพลาดที่ผ่านมาเอามาแก้ไขใหม่

แล้วลองลงมือทำสิ่งนั้นอีกครั้ง...

แล้วบางคนอาจจะคิดว่าถ้าพลาดอีกละ...จะทำยังไง...

พลาดอีกก็ช่างมันจะพลาดอีกซักกี่ครั้งก็ปล่อยให้มันพลาดไปทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะสำเร็จ

ทุกอย่างบนโลกล้วนมีมากกว่า2ด้านเสมอๆ

การที่เราพลาดบ่อยๆก็มีข้อดีคือทำให้เรารู้ข้อผิดพลาดของเรา

แล้วสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเองแล้วละว่าจะจมอยู่กับความเศร้าหรือจะลุกขึ้นมาสู้ใหม่

เพราะว่าสุดท้าย"ชีวิตเป็นของเรา"...ไม่ใช่ของใคร

 

ปล.สเปสนี้จะไม่มีการลงรูปใดๆทั้งสิ้น

ปล.สเปสแห่งนี้จะมีแค่ตัวหนังสือและประสบการณ์ต่างๆที่คิดได้และเจอมา...อาจจะน่าเบื่อก็ขอให้ทำใจเพราะท่านก็อ่านมาจะจบละ555+

ปล.ชีวิตเป็นของเรา

 

 

 

 

 

นี้คือการอัพบล็อคครั้งที่2ในรอบ2ปี...

คือไม่มีไรทำไง...ทำงานตั้งแต่3ทุ่มจนเนี้ยตี4กว่า

เริ่มไม่อยากทำละ...เลยนั่งคิดอะไรเล่นๆไปเรื่อยๆฟังเพลงไปเรื่อยๆ

จนมาเจอเพลง "ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ"

ทีแรกฟังแล้วก็รู้สึกภาษามันเก่าๆไงไม่รู้

แต่พอนั่งฟังดีๆ

แล้วรู้สึกว่าความหมายมันดีมากๆเลยมานั่งคิดต่อไปอีก

ว่า"จิงๆแล้วตัวเรานั้นไม่เคยรู้จักอะไรเลยสักอย่าง...อะไรที่เคยเข้าใจว่าใช่บางครั้งมันอาจไม่ใช่

อะไรที่คิดว่าไม่ถูกแต่แล้วทำไมบางครั้งมันรู้สึกว่า"ไม่แน่ใจ"

การที่เราจะไปบอกว่าเข้าใจใครสักคนนั้นเปนไปไม่ได้เลย

เพราะตัวของเราเองนั้นเรายังไม่เข้าใจเลย...ทุกสิ่งในโลกที่เราอยู่นี้เต็มไปด้วยคำถามที่บางคนอาจจะพยายามหาคำตอบแต่บางคนก็แค่ปล่อยมันผ่านไป

แต่ก็อย่างว่าละ

"ในชีวิตของคนเรานั้นก็มีบางอย่างที่ไม่ควรรับรู้...ไม่งั้นก็จะไม่เหลือที่ว่างสำหรับความหวัง""

ร่ายมาซะยาวเลย555+(งงอะดิว่ามาบ่นไรวะ)

สุดท้ายนี้อยากบอกแค่ว่า"บางครั้งไม่มีคำตอบ...นั้นอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุดก็เปนได้"